Pinapasan mo ako nang buong kamulatan, diyos na may ninanais,
sa lahat ng lupalop ng mundo.
Dito, sa ikatlong dagat,
halos marinig ko ang iyong tinig: ang iyong tinig, ang hangin,
pinupuno ng pagkilos ang lahat;
walang-hanggang kulay at walang-hanggang liwanag,
mga kulay dagat at liwanag dagat.
Napupuno ng puting apoy ang iyong tinig
sa uniberso ng tubig, ang barko, ang langit,
minamarkahan ang lansangan nang may lugod,
inuukit ng naglulumiyab na liwanag ang tiyak kong rebolusyon:
isang katawang kayumanggi
na may kumikinang na diamante sa kanyang dibdib.
Juan Ramón Jiménez