Isang matandang babae ang nagsisindi ng kandila sa tabi ng bintanang walang salamin.
Nanginginig ang kanyang mga kamay, ngunit matatag ang ningas.
Dahan-dahang gumagalaw ang kamera sa mga lansangang walang tao.
May lalaking nagtatanim ng munting punong olibo sa gitna ng mga guho.
Isang bata ang gumuguhit ng bahay sa dingding gamit ang kapirasong uling.
Ngumingiti siya kahit wasak ang dingding.
Isang ina ang nagsasampay ng mga damit sa lubid sa pagitan ng dalawang wasak na bahay.
Marahang iginagalaw ng hangin ang mga ito, tulad ng mga multo ng kahapon.
Isang batang lalaki ang sumisipa ng impis na bola sa maalikabok na lupa.
Gumugulong ito lampas sa isang nasunog na kotse, ngunit tumatawa pa rin siya.
Isang guro ang nakatayo sa harap ng mga batang nakaupo sa lupa.
Sumusulat siya sa sirang pinto gamit ang munting puting bato at pag-asa.
May sundalong nagdaraan, puno ng katahimikan ang kanyang mga mata.
Umiiwas siya ng tingin nang makita ang lumalagong punong olibo.
Umaangat sa usok ang panawagan sa pagdarasal.
Umiikot sa itaas ang mga ibon, may dalang liwanag sa kanilang mga pakpak.
Patuloy na nagniningas sa gabi ang kandila ng matandang babae.
May una nang luntiang dahon ang punong olibo ng lalaki.
At sa guhit ng bata, patuloy na sumisikat ang araw.
Sapagkat humihinga pa ang lupain.
Sapagkat buhay pa ang Palestina.
Sarah al Bohassi